تشویق به اتحاد و همبستگی، بله اما چگونه؟
با نام خدا
اگرچه ائتلاف و اتحاد جمعی از افرادی که علی القاعده دارای اهداف مشترک هستند، در کلام، منشأ اثر و عامل قدرتمندی در توفیقات، قلمداد می گردد لیکن مولفه های دیگری نیز در نیل به اهداف مذکور، دخالت موثری دارند به نحوی که بعضاً از درجه اهمیت بالا و یا حتی بیشتر از اذعان به اتحاد، برخوردارند.
عناصری، نظیر عیار همسو بودن منافع، میزان اعتقاد و التزام عملی به مشارکت، سطح از خود گذشتگی آحاد جامعه به نفع گروه، سازماندهی و تمرکز مدیریت، دانش فنی، قدرت تشخیص مدیران، مدیریت نقش آحاد جامعه، تمیزدهی نقد سازنده از انتقاد تخریبی و ... ، از دیگر اجزای به منصه ظهور رسیدن مواهب اتحاد و همبستگی است که معمولاً مهجور واقع می شوند.
التزام به اتحاد، به مثابه شمشیری دودم است که از یک طرف، باز کردن مسیر پیشرفت و اعتلای آرمان های گروه را در دستور کار دارد و از طرف مقابل وظیفه ای خطیر در قطع علف های هرز و دیگر موانع پیش رو، نظیر جلوگیری از ورود هر گونه ویروس تخدیر کننده یا کشنده به پیکره گروه، دارد.
اهتمام به مقابله با معارضین نفوذی، واجد اهمیتی تأثیرگذار است که بی توجهی به آنها موجبات اضمحلال گروه را رقم خواهد زد،
اگر شعار اتحاد فاقد شعور الزامات همبستگی باشد نه تنها که بازخورد مثبتی را حاصل نخواهد کرد بلکه علاوه بر خلع سلاح مومنین به اتحاد، این واژه به ابزاری برای حفظ منافع سودجویان و فرصت طلبان، تبدیل شده و ایشان به راحتی می توانند به تکفیر مخالفین خود اقدام و موانع سر راه خود را قلع و قمع نمایند.
فرهنگ غالب جامعه ما بر اصول محافظه کاری، تأکید عجیبی دارد و محوری ترین آموزه های آن، تمکین افراد شرور است.(توضیح بیشتری را در همین زمینه در مطلبی با عنوان: « طوق زرین همه بر گردن خر می بینم»، در همین وبلاگ مطالعه نمائید.)
شرارت به معنای عام خود، یعنی معارضه کامل با همه اصول همبستگی و فرقی نمیکند که شرارت، محرک باشد یا انفعالی.
افراد منفعل و تحریک پذیر که بدون فلسفه مشخص شخصی، در کسوت پیاده نظام افراد محرک قرار می گیرند و یا با پیروی از علم ناچیز خود در قضاوت اموری که در حد ایشان نیست متعصبانه اظهار وجود می کنند، همانقدر شرورند که اخلال گران عالم به عمل خود.
افرادی که به نیت دستیابی به منافع نامشروع شخصی سعی در گل آلود کردن آب روابط جمعی دارند، هرگز شرورتر از افرادی نیستند که همین مسیر را با حماقت خود طی می کنند.
این موضوع همواره باید مطمح نظر افرادی باشد که صادقانه بر طبل اتحاد می کوبند، مبادا که با اشتباه محاسبه و عدم تمیز محرم از نامحرم و با قضاوت ناثواب، موجب برخورد اشتباه گردند.
به یاد داشته باشیم که:
بازخورد مثبت، موجد تشویق و بازخورد منفی، موجب یأس و دلسردی است، به هوش باشیم که با برخورد خود، اصرار و ابرام بر شرارت را تشویق نکرده و موجبات ناامیدی و زمینگیر شدن دوستان واقعی خود را فراهم نکنیم.
غلامرضا ریحانی بزرگ
1394/05/05
